ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
Τα ποιήματά μου γράφτηκαν «για την αγάπη του Ανθρώπου και τη δόξα του Θεού».
«Η ετερότητα σφραγίζει την ανθρώπινη φύση (…) είναι η χαρά του να μη σου αρκεί ο εαυτός σου∙ η χαρά του πεπερασμένου που ανοίγεται στον άλλο (…) όχι μόνο επειδή τον σώζει από τη μοναξιά (…), αλλά επειδή τον εμπλουτίζει και κάνει τα αντίθετα να συμπίπτουν».
Συνέχεια
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
Το «Αντίδωρο», όπως κάθε ποιητική σύνθεσή μου, αντικατοπτρίζει ή/και συμπυκνώνει έναν ασίγαστο διάλογο -τη φορά ετούτη- με πρόσωπα της διακονίας και γεγονότα της θυσίας, χάριν των οποίων χαίρουμε την προνομία «ν’ αναπνέουμε και να στοχαζόμαστε λέφτερα».
Συνέχεια
Οι αριθμοί εντυπωσιάζουν. Εκατομμύρια άνθρωποι ελληνικής καταγωγής ζουν και δημιουργούν εκτός των συνόρων της Ελλάδας. Συχνά αντιμετωπίζουμε αυτό το γεγονός είτε με υπερηφάνεια είτε με νοσταλγία. Σπανιότερα το αντιμετωπίζουμε ως πολιτικό ζήτημα.
Κι όμως, ίσως εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες αναξιοποίητες δυνατότητες του Ελληνισμού.
Στην Παγκόσμια Ημέρα Ναυτικών, λίγες σκέψεις για τη ναυτοσύνη ως στρατηγικό βάθος της Ελλάδας, την πίστη ως πνευματικό της ύψος και τον πατριωτισμό ως ευθύνη — όχι ως σύνθημα.
Συνέχεια
Οι «μικροί αντίχριστοι» δεν εμφανίζονται πάντα με θόρυβο ή συγκρουσιακό μέτωπο. Δεν υψώνουν λάβαρα ούτε μισούν φανερά το Άγιο. Έρχονται «εν τω ονόματι τω ιδίω» — μιλούν δηλαδή όχι στο όνομα του Θεού, αλλά στο όνομα του ανθρώπου, του ψυχολογικού ανθρώπου, του αυτονομημένου ανθρώπου, που συχνά πείθει τον εαυτό του ότι το κέντρο της ύπαρξης βρίσκεται στον ίδιο.
Συνέχεια
Κάθε χρόνο, στις 5 Ιουνίου, η ανθρωπότητα αφιερώνει μία ημέρα στο περιβάλλον. Πρόκειται ασφαλώς για μια χρήσιμη υπενθύμιση. Παραμένει όμως αξιοσημείωτο ότι αφιερώνουμε μία συγκεκριμένη ημέρα σε κάτι που αποτελεί την προϋπόθεση όλων των ημερών της ζωής μας. Διότι πριν από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, πριν από κάθε πολιτισμό, πριν από κάθε επίτευγμα ή σχεδιασμό, προϋπήρχε ο κόσμος που μας φιλοξενεί.
Συνέχεια
Σε μια πρόσφατη προπόνηση, λίγο πριν ολοκληρώσω τη διαδρομή μου, ένιωσα τον νου να κουράζεται περισσότερο από το σώμα. Τα πόδια συνέχιζαν σχεδόν μηχανικά να υπακούουν στον ρυθμό που είχαν βρει. Ο λογισμός όμως αναζητούσε ήδη μια δικαιολογία για να σταματήσει. Άλλοτε περιπλανιόταν σε εκκρεμότητες της καθημερινότητας, άλλοτε σε πρόσωπα αγαπημένα, άλλοτε σε σκέψεις που εμφανίζονται χωρίς να τις έχεις καλέσει.
Συνέχεια
Στην άκρη του χωριού, εκεί όπου ο δρόμος αφήνει πίσω του τα τελευταία σπίτια και χάνεται μέσα στα χωράφια, στέκεται μια γέρικη καρυδιά. Βλέπει γενιές ανθρώπων να περνούν από κάτω της· παιδιά να παίζουν στη σκιά της, γεωργούς να ξαποσταίνουν στον κορμό της, ταξιδιώτες να αναζητούν λίγη δροσιά στις καυτές ημέρες του καλοκαιριού.
Με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης ο ελληνισμός δεν στερήθηκε απλώς μια περιοχή σπουδαίας γεωστρατηγικής σημασίας, ούτε ένα ειδυλλιακό τοπίο για τους εσπερινούς του περιπάτους. Το πάρσιμο της Πόλης στέρησε από τον ελληνισμό τον τόπο όπου:
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τον κόσμο χωρίς να υψώνουν τη φωνή τους.
Κι όμως, με έναν παράδοξο τρόπο, αφήνουν πίσω τους ίχνος πιο σταθερό από εκείνους που φώναξαν περισσότερο.
Το τρέξιμο, όπως και το διάβασμα, είναι μια μοναχική υπόθεση. Δεν εξηγείται εύκολα σε όσους δεν το κάνουν και δεν δικαιολογείται σε όσους το θεωρούν περιττό. Κι όμως, όσοι τρέχουμε ξέρουμε πως υπάρχουν διαδρομές που χαράσσονται όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στη σκέψη.
Συνέχεια
Ο χριστιανικός πολιτισμός είναι ο πολιτισμός του κενού τάφου. Γεννιέται εκεί όπου όλα φαίνονται χαμένα, κι όμως όλα αρχίζουν. Δεν θεμελιώνεται στη φθορά ούτε στη συμφιλίωση με τον θάνατο, αλλά στη ριζική του διάψευση από τον Χριστό. Δεν είναι πολιτισμός που κοιτά προς τα κάτω, στη γη που ανοίγει, αλλά προς το άδειο μνημείο, όχι ως σημείο απουσίας, αλλά ως μαρτυρία Αναστάσεως, που έγινε πηγή ζωής.
Συνέχεια
Γεώργιος Κ. Τασούδης 